Podróż na Beagle

Niewiele brakowało, by Darwin w ogóle nie znalazł się na Beagle. Gdy w czasie letnich ferii 1831 roku przebywał z profesorem Sedgwickiem na wycieczce geologicznej w Walii, do jego mieszkania nadeszły dwa ważne listy, jeden od jednego z nauczycieli, George Peacocka, i od jego przyjaciela Henslowa. Oba dotyczyły Beagle i zawierały namowę, by zaokrętował się na nim jako przyrodnik. Henslow donosił mu, że kapitan FitzRoy gotów jest udzielić pomieszczenia jakiemuś młodemu badaczowi, który w charakterze naturalisty, bez wynagrodzenia, zechciałby z nim odbyć podróż na okręcie „Beagle". Darwin był gotów natychmiast przyjąć propozycję lecz ojciec zaczął robić mu zarzuty i wreszcie dodał, że jeśli znajdzie choć jednego trzeźwo myślącego człowieka, który poradzi mu jechać, wtedy i on się zgodzi. Tego samego dnia Darwin napisał list, w którym odrzucił propozycję. Nazajutrz jednak posłał po niego wuj, Josiah Wedgwood, o którym ojciec Darwina mawiał, iż jest najrozumniejszym człowiekiem na świecie. Wuj poradził siostrzeńcowi odbycie tej podróży i podjął się wstawić za Darwinem u jego ojca. W rezultacie ten ostatni dał natychmiast synowi zezwolenie na podróż. 27 grudnia 1831 Darwin opuścił Plymouth, udając się na okręcie Beagle w podróż dookoła świata, która stanowiła ważną epokę w jego życiu i której zawdzięczał niewątpliwie dużą część ważnych pomysłów swej teorii. Darwin wszedł w skład wyprawy badawczej organizowanej przez rząd w oparciu o nadwyżki angielskiej floty pozostałe po rozprawieniu się z Napoleonem Bonaparte. W czasie tej podróży uwagę Darwina przykuła niezwykłość fauny wysp, w szczególności wysp Galapagos, oraz szczególne następstwo geologiczne szczerbaków (Edentata) w Ameryce Południowej. Rezultatem tej podróży była rozbudowana monografia o wąsonogach (Cirripedia) i obszerna publikacja na temat raf koralowych.Darwin wrócił do Anglii 2 października 1836 roku, po pięcioletniej podróży. Przywiózł ze sobą prawie 1400 stron notatek geologicznych, 370 stron notatek zoologicznych, 1530 okazów w formalinie i prawie 4 tysiące skórek, kości i innych okazów. W chwili, gdy wrócił, część jego odkryć i obserwacji była już znana w środowisku naukowym Anglii. Zamieszkawszy w Londynie, zajął się opisywaniem podróży, zaczął też przygotowywać rękopis do Spostrzeżeń geologicznych, zwłaszcza zaś do pracy o wyspach koralowych, którą żywo się zainteresował Charles Lyell, najznakomitszy ówczesny geolog angielski. Mieszkając w Londynie, Darwin spotykał się tu i często obcował z wielu znakomitymi uczonymi, wspomnianym Lyellem, J. Herschlem, Bucklem (autorem Historii cywilizacji Anglii), Carlylem, Macaulayem i innymi. W 1838 roku oświadczył się kuzynce, Emmie Wedgewood i został przyjęty. W 1839 ożenił się, a w roku 1842 przeniósł się do cichej miejscowości Down, gdzie kupił majątek ziemski i gdzie do końca życia pozostał. Wioska Down, odległa o dwadzieścia mil angielskich od Londynu, stała się wkrótce słynna. Podobał mi się różnorodny wygląd roślinności w okolicach Down... a jeszcze bardziej nadzwyczajny spokój i zacisze miejscowości... Niewiele tylko osób mogłoby prowadzić tak zamknięte życie, jak my... Najgłówniejszą moją przyjemnością i wyłącznym zajęciem w ciągu całego mego tu życia była praca naukowa, a przez zajęcie się nią zapomniałem o swych dolegliwościach. Właśnie tam, w zaciszu wiejskiej posiadłości, a nie na Galapagos, jak zwykło się sądzić (na wyspach tych spędził czas tylko od połowy września do połowy października 1835), zebrał podstawowy materiał do swych przemyśleń.